Kuru Odun Yanar mı?
Kayseri’nin soğuk kış akşamlarında, en güzel anların o odun sobasının etrafında toplandığımız zamanlar olduğunu her zaman bilirdim. Hani o anlar vardır ya, insanlar susar, sadece odunun çıtırtısı duyulur. O gece de öyleydi, o eski evin mutfağında soba yanıyordu, dışarıda kar yağıyor ve herkes kendi dünyasında kaybolmuştu. Ama ben, bir köşeye çekilip, eski defterimi karıştırıyordum. Gözlerim sayfalarda geziniyor, düşüncelerim de kafamda, soğuk havada kayboluyordu. Fakat o gece, düşündüğüm şey beni derinden sarmıştı: “Kuru odun yanar mı?”
Bir Gece, Bir Hayal Kırıklığı
O anı hatırlıyorum, babamın yanına gittiğimde, o eski odunları yerden alıp sobaya koyarken, içine baktım. Kuru ve sıska bir odun parçası, başka bir anlam taşımazmış gibi duruyordu. Hava ne kadar soğuk olursa olsun, sobada her zaman ateş olurdu, değil mi? Ama o gece, şeytanın bacağını kırmaya kararlıydım. “Kuru odun yanar mı?” sorusunun cevabını öğrenmeliydim. Hemen birkaç parça kuru odun aldım, bir köşede biriktirdiğim odunları sobaya yığdım.
Ama ne oldu? Odunlar bir türlü yanmaya başlamadı. O kadar kuru, o kadar çatlamışlardı ki… Birkaç dakika geçti, hiçbir şey olmadı. Ateş bir türlü tutuşmadı. Hızla dolan gözlerimle babama döndüm ve ona bakarken hissettiğim hayal kırıklığını çok iyi hatırlıyorum. Bir yandan kendimi aptal gibi hissettim. “Kuru odun yanmaz mı?” diye düşündüm, bir süre sadece izledim. Babam soğukkanlı bir şekilde bana bakıp gülümsedi, “Bazen, kuru odun daha zor yanar,” dedi. O kadar basit bir cümleyle kalakaldım.
Heyecan, Umut ve Bir Soru
O kadar basitti ki! Evet, o kadar basitti ama ben o kadar takmışım ki… Odunların kuruluğu beni o kadar şaşırtmıştı ki! Kuru odunun, ne kadar çıtırdasa da, kendi içindeki tüm enerjiyi kaybetmiş olabileceği aklıma gelmemişti. Hiçbir şeyin, sadece dışına bakılarak anlaşılmayacağını, her şeyin içine girmeyi gerektiğini o anda fark ettim. Kuru odun belki dışarıdan o kadar da ilgi çekici görünmeyebilirdi, ama aslında tüm bu yaşadıklarım bana çok şey öğrettiydi.
İçimde hala bir heyecan vardı. Yavaşça sobadaki kuru odunları alıp bir daha yığdım. Belki biraz daha sabırlı olmalıydım, belki de küçük bir dokunuş gerekiyordu. Karşımdaki bu canlı ateşin sıcaklığı beni rahatlatıyordu. Bir süre sonra, o incecik kıvılcımlar, büyüyerek sıcak bir ateşe dönüştü. Kuru odun, sonunda yanmaya başladı. Bunu izlerken içimi bir umut kapladı. Hani bazen hayat insanı o kadar yoruyor ki, bir küçük şey bile insanın kalbine umut bırakabiliyor. O gece sobanın başında, kuru odunun nasıl yanmaya başladığını izlerken, hayatımda bir şeyi hatırladım: Her şey zaman alır, hatta bazen görünmeyen bir kıvılcım da yeter.
Kuru Odun Yanar mı? Evet, Yanar!
Aslında her şey çok basit bir gerçekti. Evet, kuru odun yanar. Ama önce biraz sabır gerekirdi, belki biraz yaklaşmak, belki biraz zaman ayırmak… Belki de hayatımızdaki “kurumuş” anlar ve insanlar da böyle. Bazen insanın karşısındaki bir şeyin ya da birinin değişmesini beklerken, aslında o şeyin daha fazla kuruduğunu hissedebiliyorsun. Ama bazen, sabırla ve doğru dokunuşla her şey tekrar alev alabilir. Bazen, sadece ihtiyacınız olan şey bir kıvılcımdır. Bir tek o kıvılcım…
Biraz zaman geçti. Sobada yanmaya başlayan o kuru odun, beni hem rahatlatmış hem de derinden düşündürmüştü. “Kuru odun yanar mı?” sorusunun cevabı sadece sabırla ortaya çıkıyor. O gece, o kuru odunun tutuştuğunu gördüğümde, aslında hayatımda kurumuş ve soğumuş şeylerin yeniden yakabileceğim bir kıvılcıma ihtiyacı olduğunu düşündüm.
Bir Sabır Anı
Bir insanın içinde, dışarıdan görünmeyen bir ateş vardır. Bazen kuru odun gibi, bazen de dolup taşan bir su gibi görünür. Ama inan bana, doğru zamanı beklemek her zaman en doğru çözüm. Çünkü ne zaman ki o odun yanar, işte o zaman başlıyorsun her şeyi anlamaya. O kadar beklediğin, sabırla izlediğin her şeyin sonunda, o kuru odun bile alev alacak.
Ve bu, belki de hayatın ta kendisidir. Kuru odunlar, hayal kırıklıkları, sabır ve en sonunda yanan ateş… Kuru odun yanar mı? Bence yanar. Sabırla, sevgiyle ve doğru zamanda.